суббота, 30 апреля 2016 г.

ΣΥΝΟΠΤΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΗΣ ΜΟΣΧΑΣ ΤΩΝ 1666 - 67



ΣΥΝΟΠΤΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ 

ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΗΣ ΜΟΣΧΑΣ

ΤΩΝ 1666 - 67

 

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Το 1666 – 67 συνεκλήθη η Πανορθόδοξη Σύνοδος της Μόσχας, η οποία οδήγησε στο οριστικό σχίσμα στη Ρωσική Εκκλησία δια της έγκρισης της μη σκόπιμης μα και της επιβλαβής εκκλησιαστικής μεταρρύθμισης. Πέρα από την μεταρρύθμιση της λειτουργίας και δικαιολογία της λανθασμένης διόρθωσης των βιβλίων, σ’ αυτή την Σύνοδο κηρύχτηκαν πολλές θεολογικές παραπλανήσεις, οι οποίες περιεχόταν όσο στις δράσεις της ίδιας της Συνόδου, τόσο και στο εγκεκριμένο από την Σύνοδο ως δογματικό βιβλίο «Η Ράβδος της διοίκησης για την οδήγηση ποιμενομένων της Ορθόδοξης Ρωσικής Εκκλησίας». Στα τέλη του 1667 αυτό το έργο εκδόθηκε εξ ονόματος του τσάρου και όλης της Συνόδου: «Η ράβδος αυτή η νοερή, από την φιλεργία της Ιεράς Συνόδου δημιουργήθηκε: με την ευλογία των αγιοτάτων Πατριαρχών Παϊσίου της Αλεξανδρείας και Μακαρίου της Αντιοχείας εκδόθηκε» (Η Ράβδος της διοίκησης, φύλλο 20, πίσω πλευρά).
понедельник, 4 апреля 2016 г.

Πρωτόκολλα της Συνόδου της Ρώσικης Ορθόδοξης Εκκλησίας της Διασποράς του 1971



Μία ακόμα σημαντική πηγή περί της χειροθεσίας του 1971 αποτελούν τα υλικά της Αρχιερατικής Συνόδου της Ρώσικης Ορθόδοξης Εκκλησίας της Διασποράς του 1971, μεταξύ των οποίων υπάρχουν και οι πράξεις περί της χειροθεσίας για τους Επισκόπους της Γ.Ο.Χ. Αυτά τα υλικά προβάλλουν καθαρά την ζωή και την ιδεολογία της Ρ.Ο.Ε.Δ.
понедельник, 28 марта 2016 г.

Для архива



ΑΝΕΓΝΩΡΙΣΘΗ Η ΚΑΝΟΝΙΚΟΤΗΣ
ΤΩΝ ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΩΝ ΤΗΣ
ΠΑΡΑΤΑΞΕΩΣ  ΗΜΩΝ
Κ.Ε.Ο., ΤΕΥΧ. 2 - ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 1971

Αἱ λεπτομέρειαι τῆς Φεόθεν ἐπελθούσης Ἑνώσεως μετὰ τῆς γνησίως   Ὀρθοδόξου  ῾Ροσσικῆς  Ἐθνικιστικῆς  Ἐκκλησίας τῆς Διασπορᾶς.

Τὴν 1ην τοῦ μηνὸς Σεπτεμβρίου (κατὰ τὸ πάτριον ἑορτολόγιον) 1971 ἐπιτροπὴ ἀποτελουμένη ἐκ τοῦ Μητροπολίτου Κορινθίας Κου Κου Καλλίστου ὡς Προέδρου, Μητροπολίτου Κιτίου Κου Κου Ἐπιφανίου, καὶ Πρωθιερέως Εὑγενίου Τόμπρου ὡς μελῶν, μετέβη εἰς Ἡνωμένος Πολιτείας Ἀμερικῆς, κατόπιν ἁρμοδίος. προσκλήσεως τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς ῾Ρωσσικῆς Ἐθνικιστικῆς Ἐκκλησίας τῆς διασπορᾶς, ἐν Ἀμερικῆ, καὶ συνωμίλησεν μετὰ τοῦ Προέδρου καὶ τῶν μελῶν τῆς ἀνωτέρω Ἱερᾶς Συνόδου ἐφ' ὄλων τῶν ζητημάτων, τῶν ἀφορώντων τὸν ἱερὸν ἡμῶν ὑπὲρ τῆς ἀκραιφνοῦς Ὀρθοδοξίας Ἀγῶνᾳ.
воскресенье, 27 марта 2016 г.

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΗΣ Ι. ΣΥΝΟΔΟΥ Ρ. Π. Ε. ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΣΧΕΣΗΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΠΙΣΤΟΥΣ



ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΗΣ ΡΩΣΙΚΗΣ ΠΑΛΑΙΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΠΡΟΣ ΠΑΝΤΕΣ ΠΑΛΑΙΟΡΘΟΔΟΞΟΥΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΔΙΑΦΘΟΡΑΣ, ΤΩΝ ΑΛΛΑΓΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΥΠΟΒΑΘΜΙΣΗΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΠΙΣΤΗΣ ΜΕ ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΤΗΝ ΑΓΙΟΠΑΤΕΡΙΚΗ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΠΕΡΊ ΤΗΣ ΣΧΕΣΗΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΠΙΣΤΟΥΣ


«Εἷς Κύριος, μία πίστις, ἓν βάπτισμα» (Εφ. 4:5).
«Μὴ πλανᾶσθε∙ φθείρουσιν ἤθη χρηστὰ ὁμιλίαι κακαί» (1Κορ.15:33).

Η πρώτη εντολή από τον Δεκάλογο αναφέρει: «Εγώ εἰμι Κύριος ὁ Θεός σου… οὐκ ἔσονταί σοι θεοὶ ἕτεροι πλὴν ἐμοῦ» (Εξ. 20:2,3). Ακριβώς για αυτόν τον λόγο, εμείς οι Παλαιορθόδοξοι Χριστιανοί, πιστεύουμε σε έναν και μοναδικό Θεό. Ομοίως, εμείς πιστεύουμε, ότι ο ένας και μοναδικός Θεός οικοδόμησε μια και μοναδική Εκκλησία, επειδή ο Χριστός δεν είπε ότι θα οικοδομήσει Εκκλησίες, - αλλά είπε ότι: «οἰκοδομήσω μου τὴν ἐκκλησίαν» (Ματθ.16:18). Και όπως για εμάς δεν μπορεί να υπάρξει άλλος αληθινός Θεός εκτός από τον Τριαδικό, έτσι και δεν υπάρχει άλλη αληθινή Εκκλησία εκτός από την Ορθόδοξη Εκκλησία, όπως είπε ο Απόστολος: «Εἷς Κύριος, μία πίστις». Έτσι λοιπόν, εμείς πιστεύουμε και ομολογούμε ότι υπάρχει ένας και μοναδικός αληθινός Θεός, μία και μοναδική ορθή πίστη σε Αυτόν, και μία και  μοναδική οικοδομημένη από Αυτόν και με επικεφαλή Αυτόν, Εκκλησία, στην οποία εμείς βρισκόμαστε, όπως τολμούμε να πιστεύουμε για τον εαυτό μας.
пятница, 25 марта 2016 г.

ДЕЯНИЯ АРХИЕРЕЙСКОГО СОБОРА РПЦЗ 1971 года



Для архива 

ДЕЯНИЯ АРХИЕРЕЙСКОГО СОБОРА РПЦЗ 
26.08/8.09-15/28.09.1971 г.

ПРОТОКОЛ № 1
Заседания Архиерейского Собора Русской Православной Церкви Заграницей,
Монтреаль 26 августа / 8 сентября 1971 г.
Открытие Собора Епископов состоялось в помещении Св. Николаевского кафедрального Собора в г. Монтреале, Канада. На Собор прибыли следующие Преосвященные:
1. Председатель Синода и Собора Митрополит Филарет,
2. Архиепископ Вашингтонский и Флоридский Никон,
3. Архиепископ Чикагский и Детройтский Серафим,
4. Управляющий Германской епархией Архиепископ Филофей,
5. Архиепископ Монтреальский и Канадский Виталий,
6. Архиепископ Лос Анжелосский и Тексасский Антоний,
7. Архиепископ Сиракузский и Троицкий Аверкий,
8. Архиепископ Женевский и Западно-Европейский Антоний,
9. Архиепископ Западно-Американский и Сан Францисский Антоний,
10. Архиепископ Бразильский, Сан Паульский и Венецуэльский Серафим,
11. Епископ Эдмонтонский Савва,
12. Епископ Штутгартский Павел,
13. Епископ Манхаттенский Лавр,
14. Епископ Брисбенский Константин.
вторник, 26 января 2016 г.

Послание Св. Синода 1721 года о дозволении браков с иноверцами



1721 года, августа 18. Послание Святейшаго Синода к православным. — О безпрепятственном им вступлении в брак с иноверцами.

Святейший Правительствующий Синод Всероссийския Православныя церкве сыновом радоватися о Господе.
В нынешнем 1721 году Маия 6 дня, нам, Правительствующему Синоду, подано из Берг-Коллегии доношение, а в нем написано: в прошлом 1720 году, по Именному Его Царскаго Величества указу, посланы в Сибирскую Губернию для прииска рудных мест и строения, и размножения тамо заводов, от артиллерии Капитан Василий Татищев, да Берг-мейстер Блиер с прочими, которым велено, ежели из обретающихся в Казанской и Сибирской Губерниях из Шведских арестантов из Офицеров и прочих служителей, и хотя уже которые и службу приняли, а найдется к рудному делу способные, оных к рудному делу принимать невозбранно, о чем и из Военной Коллегии указом позволено ж. И Марта в 7 день сего года, из Сибирской Губернии помянутой Капитан Татищев и Берг-мейстер Блиер в Берг-Коллегию писали, что де обретающиеся тако Шведские пленники, многие имеют охоту селиться для торгов, где б особное место им дано было, и позволено б было жениться им на Русских девках без пременения их веры. Но понеже у многих, которые было поженились волею, за разность веры, жен поотняли, и отданы иным в супружество, и для того опасен всякой принять и службы, ибо своея веры жены достать тамо не может, а Русской не дают; а по мнению Берг-Коллегии, обретающимся тамо Шведским пленникам, которые имеют искуство в рудных делах и в торгах, и в службу Государеву идти пожелают: и таким в женитьбе оной на Русских девках, без перемены их закона позволение дать надлежит: понеже в чужих краях в рудных делах гораздо искусных людей достать трудно, и мало таких сыскать можно, дабы кто, тамо оставя свои домы и промыслы, и в Россию пошли в службы, а инде оным в выезде в службу в Россию от Потентатов их и не без запрещения.
вторник, 1 декабря 2015 г.

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΗΣ ΑΡΧ. ΣΥΝΟΔΟΥ Ρ.Π.Ε. ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΠΑΣΧΑ ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΥ ΕΟΡΤΟΛΟΓΙΟΥ



ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΗΣ ΑΡΧΙΕΡΑΤΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ
ΤΗΣ ΠΑΛΑΙΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ
ΠΡΟΣ ΚΛΗΡΙΚΟΥΣ ΚΑΙ ΠΑΝΤΕΣ ΠΑΛΑΙΟΡΘΟΔΟΞΟΥΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ
ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΠΑΣΧΑ ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΥ ΕΟΡΤΟΛΟΓΙΟΥ

Ο Ορθόδοξος Αρχιποιμένας, ο οποίος σύμφωνα με το καθήκον του είναι προστάτης της πίστης και φύλακάς της από επιθέσεις διαφόρων αιρετικών, όπως ένας ειδικευμένος γιατρός, θα πρέπει όχι μόνο να θεραπεύει ασθένειες που χτυπούν το σώμα της Εκκλησίας, αλλά και να προσπαθεί να κάνει όλα όσα είναι δυνατά για να μην επιτρέπει στην Εκκλησία καμία ολέθρια μίανση με αίρεση. Ιδιαίτερα, αυτό είναι σημαντικό στην σύγχρονη εποχή μας, όταν η Παλαιορθόδοξη Εκκλησία όπως και στην αρχαία εποχή της δεν βρίσκει καμία υποστήριξη για την πίστη της στο πρόσωπο της κοσμικής εξουσίας, αλλά οι Χριστιανοί αναγκάζονται να ζήσουν σε έναν κόσμο εχθρικό, σε έναν κόσμο που πιστεύει διαφορετικά είτε και καθόλου. Σε τέτοιες συνθήκες, δεν μπορεί κάθε Χριστιανός να προστατευτεί σωστά από την επιρροή του εξωτερικού χώρου και για τον λόγο αυτό, με μεγαλύτερη προσοχή, οι ποιμένες της Εκκλησίας πρέπει να φροντίζουν το ποίμνιο που τους εμπιστεύθηκε ο Θεός και αδιάκοπα να φροντίζουν τις ψυχές των Χριστιανών, γιατί θα πρέπει να λογοδοτήσουν στον Μέγα Αρχιερέα. Ως εκτούτου, προνοητικά, φροντίζοντας όχι μόνο την παρούσα κατάσταση της Εκκλησίας, αλλά και υπολογίζοντας το μέλλον της, θεωρήσαμε αναγκαίο να εκφράσουμε τη συνοδική μας κρίση για αυτούς τους πνευματικούς κινδύνους, οι οποίοι προφανώς δεν απειλούν την εκκλησιαστική ζωή στο παρόν, αλλά δεν αποκλείεται να επιδράσουν αρνητικά σε αυτήν στο μέλλον.